Gündelik Yazılar

Haruki Murakami’yi neden bu kadar sevdiğimi düşündüğümde bunun tek bir nedeni olmadığını fark ediyorum. Elbette romanları çok sürükleyici. Bir kitabına başladığınızda çoğu zaman neyle karşılaşacağınızı bilmiyorsunuz. Ama beni asıl içine çeken şey sanırım onun yarattığı dünyanın tuhaf biçimde hem çok sıradan hem de çok sıra dışı olması.

Christopher Nolan’ın The Odyssey filmini çok beğendim. Çekimleri, ses tasarımı, oyunculukları, hikâyenin kurulma biçimi ve özellikle izleyiciyi içine çeken atmosferiyle, yalnızca seyredilen değil adeta içinde bulunulan bir film olmuş. Fakat film bittikten sonra bende kalan asıl şey görselliği değil, Odysseus’un hikâyesinin taşıdığı daha derin anlamdı. Çünkü Odysseus’un hikâyesi, yüzeyde bakıldığında olağanüstü bir macera olsa da biraz daha derine indiğinizde insan yaşamına dair çok daha büyük bir anlatıya dönüşüyor.

Bir insanın dış koşulları kötü olabilir; yoksul, güçsüz, hatta köle olabilir. Ancak düşüncelerini, kararlarını ve karakterini koruyabiliyorsa bütünüyle esir değildir. Denizli topraklarında doğan Epiktetos’un hayatı ve felsefesi, yaklaşık iki bin yıldır bu düşünceyi anlatıyor.